SIRAHAR's Blog

Հիմա հասկացա…

artash17 — Wed, 31 Mar 2010 18:19:38 +0000

ՈՒ ես հասկացա կյանքում մի պարզ բան,

Որ պետք չէ խառնել անցյալն ու ներկան,

Որ պետք չէ սիրել խենթի պես ուժգին,

Պետք չէ նվիրվել այս կյանքում մեկին,

Ով իրականում չի էլ ըմբռնում,

Թե սերն իսկական ինչպես է լինում

Թե ինչպես կարող են քնքշորեն սիրել

Եվ անմնացորդ ինչպես նվիրվել…

“Սիրիր, որ սիրվես” իզուր չէ ասված

Իզուր չի ասել ամենազոր Աստված,

Որ քեզ սիրողից երես մի դարձնի

Կյանքը քեզ նույն կերպ կպատասխանի:

Երբ հետո սիրես էլ քեզ չեն սիրի,

Երբ որ նվիրվես էլ չեն նվիրվի,

Երես կդարձնեն նույն հենց քեզ նման

Եվ խաբկանքներ քեզ միայն կմնան:

Եվ այդ ժամանակ շատ ուշ կլինի,

Երբ որ իմանաս սերն ինչ գույն ունի…

Բայց ամեն դեպքում երջանկություն քեզ,

Թող տա Աստված հանկարծ չսխալվես…

Քո կամքով ընտրած այն սիրո հարցում,

Որն իբր թե դու շատ ճիշտ ես կարծում

Եվ մտածում, որ դա է իրական,

Դա է հարկավոր, դա է իսկական:

Իսկ, եթե իրոք կուզես իմանալ,

Թե սերն իսկական ինչպես է լինում…

Ես ընդամենը կարող եմ ասել…

Հենց այնպես ինչպես Ես եմ քեզ սիրել

Հեռու ես…

artash17 — Sat, 20 Mar 2010 18:00:01 +0000

Նստած եմ հիմա, խորհում եմ տխուր,

Ուզում եմ հասնել, գտնել քեզ նորից,

Բայց դու հեռու ես , հեռու, շատ հեռու:

Կարող է հիմա կողքիս ես կանգնած,

Բայց չեմ գտնում քեզ, չեմ կարող հասնել,

Հեռու ես հիմա, հեռու, շատ հեռու:

Ինչքան էլ ձգտեմ հասնել ու փարվել,

ինչքան էլ ուզեմ ասել ամեն ինչ,

Մեկ է հեռու ես , հեռու, շատ հեռու:

Մի գուցե

artash17 — Sat, 20 Mar 2010 17:57:59 +0000

Մի գուցե ես ղենթ եմ, կամ աշխարհն է ցնորվում,

Մի գուցե ես սիրահարված եմ դրա համար եմ ցնորվել,

Մի գուցե ես ցավս պատմեմ ու դուք չհասկանաք,

Մի գուցե սիրուս ես տեսնեմ ու չհամարձակվեմ բարևել,

Մի գուցե ուզում եմ ես սիրուս փարվել,

Մի գուցե վախենում եմ ես նրան կորցնել,

Մի գուցե աշխարհը շուռ գա, բայց ես նրան սիրում եմ:

Ինչու ուշ հասար…

artash17 — Wed, 25 Nov 2009 15:40:14 +0000

Նստած ենք դասի…

Ուզում եմ խոսել,ասլ ամեն ինչ,

Ասել ամեն ինչ, ասել ու ասել,

Ասել ու ասել, կրկնել ամեն ինչ,

Բայց դու չես եկել, չեմ կարող ասել:

Ոչինչ կսպասեմ, մեկ է դու կգաս,

Բայց չեմ կարող զսպել ու չբղավել,

Սիրտս է բղավում, նա քեզ է սիրում:

Օրը այդ կգա, երբ ես կսպասեմ,

Ու երբ դու գաս ու ինձ չգտնես,

Իմացիր հստակ, եկել եմ, սպասել,

Միայն թե այնտեղ դու ուշ ես հասել:

ՀԱՍԱ ԵՍ ՁԵՐ ԲԱԿ

artash17 — Thu, 29 Oct 2009 07:09:51 +0000

Քայլում եմ հիմա, քայլում, երազում

Սիրտս տենչում է, ձգվում դեպի քեզ,

Բայց դու չես գալիս ու չես մոտենում:

Քայլում եմ, հուզվում, քեզ եմ ես փնտրում,

Փողոցներն ընկած քեզ եմ որոնում:

Չե, չեմ գտնում քեզ ու չեմ էլ գտնի,

Ուզում եմ գտնել, գրկել, համբուրել,

Բայց քեզ չեմ տեսնում, չեմ գտնում ես քեզ:

Հասա ինչ-որ տեղ, ինչ-որ օտար բակ:

Նայում եմ դեմս, տեսնում եմ մի շենք,

Ես չեմ հասկանում, թե ուր եմ հասել,

Ես չեմ հասկանում , ինչ է կատարվում:

Ես չեմ շարժվում, չեմ կարող քայլել,

Մնում եմ այստեղ, սպասում եմ ես քեզ:

Ահա մութն ընկավ, ծխախոտ չունեմ,

չեմ ուզում ծխել, էլ հավաս չունեմ:

Հիմա հասկացա մոտ ես արդեն դու,

Քայլերս են բերել, այստեղ հասցրել,

Բերել են այստեղ, որ մենք հանդիպենք:

Անվերնագիր…

artash17 — Wed, 21 Oct 2009 15:02:13 +0000

Սիրտ իմ ինձ ասա

Այսքան մարդակուլ տանջանքից հետո

Ես որտեղ հասա

Ես որ ձգտել եմ բարձունքի, վերի

Ու չեմ կտրվել հայրենի հողից,

Ես ինչ ձեռք բերի?

Մնացի մենակ, ես օտար նորից:

Դավեց ըմկերս, մոռացավ սերս,

Ու փշուր-փշուր եղան բոլոր իղձերս…

Մութը այցելեց լույսի փոխարեն,

Սուտը այցլեց հույսի փոխարեն,

Վշտիս պահերին ով կանգնեց կողքիս?

Հարազատ մնաց լոկ ծխախոտս,

Նա ինձ չդավեց, երբ սիրտս ցավեց,

Բայց ծխի մեջ էլ մնացի մենակ,

Ու ծուխ չդարձան վշտերս բոլոր,

Ճրագիս լույսերը մարեցին հատ-հատ,

Եվ ես հուսահատ արցունք թափեցի,

Իմ տանջանքների բեռը կրելով,

Մենակ ու մոլոր տողեր գրելով:

Մարդուն չափեցի,

Տեսա ես նրան միշտ սպիտակի մեջ,

Բայց նրա սրտում տաք էր օձը,

Ու սիրտս մտավ կասկածի բոցը,

Ես որոշեցի մնալով արթուն

Միշտ ատել մարդուն,

Բայց ինչ անեի?

Մարդու կարոտը ոնց վանեի?

Սիրտս ծնվել էր վարդերի համար,

Սրտումս ինչպես փշեր ցանեի…?

Ու իմ սրբազան զղջումով խորին,

Նորից կանչեցի իմ մոտիկներին

Ես վշտամորմոք

Բայց չեկավ ոչ ոք:

Խնդաց ընկերս, ծիծաղեց սերս:

Եվ փշուր-փշուր եղան բոլոր իղձերս,

Իմ փոքրիկ կյանքում

Ես երկար-երկար մնացի արթուն,

Իմ ցերեկվա մեջ

Թագավորում էր գիշերը անվերջ,

Եվ հորինած խորհուրդը վերին,

Ուզում եմ հայտնել մարդկանց, բոլորին,

Մարդը անգութ է,

Լույսը` անգամ մութ,

Աշխարհը սուտ է:

Սիրտ իմ մի խաբիր

Եվ իզուր տեղը արցունք մի թափիր,

Ինձ ճիշտը ասա,

Այսքան մարդակուլ տանջանքից հետո

Ես որտեղ հասա…???

Ուր ես սիրելիս???

artash17 — Fri, 16 Oct 2009 07:09:59 +0000

Նստած եմ հիմա, երեկոն է դանդաղ իջնում,

Եվ պարուրում է նա քաղաքը սև մշուշով:

Բայց լուսինն այսօր ինչ-որ պայծառ է,

Այնքան պայծառ, որ նայելիս աչքերս են ցավում:

Նայում եմ լուսնին ու տեսնում եմ ես քեզ,

Դեմքտ է արտացոլվում լուսնի մակերևույթին:

Բայց ուր ես արդյոք, ուր կլինես դու?

Ուզում եմ գտնել բայց չկաս: Ուր ես?

Հիմա նստած եմ ու գրում եմ: ինչ եմ գրում?

Ես էլ չգիտեմ թե ինչ եմ գրում, թե ինչ եմ ուզում:

Աչքերս են հոգնել, սպասում եմ ես քեզ,

Բայց դու չես գալիս: Ուր ես սիրելիս?

Արդեն երկու ժամ է, որ նստած նայում եմ,

Բայց քունս չի տանում, չեմ կարող քնել:

Արդեն երկու օր է արթուն նստած եմ ու քեզ են սպասում,

Բայց մեկ է չես գալիս: Ուր ես սիրելիս???

Luso

artash17 — Wed, 14 Oct 2009 14:58:19 +0000

Լ ուսնի մեղմ շողերի տակ`

Ու ր քեզ տեսա միայնակ,

Ս րտիս մի մասն եմ թողել,

Ո ր դու գտնես ու սիրես:

Hello world!

artash17 — Wed, 14 Oct 2009 14:47:33 +0000

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!